Η εταιρική υπευθυνότητα της μετά Covid εποχής

Αν κάποια εποχή προσφέρεται για την άσκηση κοινωνικής πολιτικής από τις εταιρείες δεν θα μπορούσε παρά να είναι άλλη από την εποχή του κορωνοϊού, από μια περίοδο που στο σύνολό της η κοινωνία ταλαιπωρείται υγειονομικά, οικονομικά και ψυχολογικά, βιώνοντας κάθε δοκιμασία στα όριά της. Διότι, πραγματικά, ποιος είχε διανοηθεί ότι οι πολίτες θα κλείνονταν στα σπίτια τους για μήνες; Ποιος είχε προβλέψει ότι η αγορά θα έκλεινε με διαταγή της κυβέρνησης; Ποιος περίμενε ότι τα νοσοκομεία θα ασφυκτιούσαν από ασθενείς, ότι οι ΜΕΘ και ΜΑΦ δεν θα επαρκούσαν για την κάλυψη των έκτακτων περιστατικών;

Προφανώς κανείς. Τα όσα όλοι μας ζούμε, τα όσα βιώνει στο σύνολό του ο πλανήτης δεν έχουν προηγούμενο. Όπως δεν θα έχουν προηγούμενο τα όσα θα ζήσουμε εξερχόμενοι αυτής της παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης.

Η εικόνα της αγοράς θεωρείται βέβαιο ότι θα αλλάξει σε μεγάλο βαθμό, κυρίως από το νέο κύμα .λουκέτων. τα οποία αναμένονται το πρώτο διάστημα επιστροφής της στην κανονικότητα. Θα αλλάξει και λόγω των νέων εργασιακών σχέσεων που θα έχουν στο μεταξύ επικρατήσει, με βασικότερη την εξ αποστάσεως απασχόληση, η οποία ήδη καθιερώνεται και αναμένεται να μεταβάλλει εργασιακά δικαιώματα και αμοιβές.

Διαφορετικός θα είναι κι ο μέσος εργαζόμενος. Όντας πιεσμένος, άλλος ψυχολογικά από τον υποχρεωτικό εγκλεισμό του στο σπίτι, άλλος από την απώλεια της εργασίας του κι άλλος από τις μειωμένες αποδοχές του και την ανασφάλεια για την επόμενη μέρα, ο πολίτης θα αντιμετωπίσει με διαφορετική ψυχολογία το μέλλον του.

Και, φυσικά, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε κιόσους έχασαν δικούς τους ανθρώπους από τον Covid-19, ή νοσηλεύθηκαν μόνοι στα κρατικά νοσοκομεία ή που είδαν το… χάρο με τα μάτια τους παραμένοντας μέρες στις ΜΕΘ και ΜΑΦ.

Το βέβαιο είναι ότι, η κοινωνία μας σαφώς και θα εμφανίζει διαφορετικό πρόσωπο. Θα αισθάνεται, θα σκέπτεται, θα συμπεριφέρεται και θα αποφασίζει με άλλα… μέτρα και σταθμά. Θα στρέφει το βλέμμα της στην επόμενη μέρα, έχοντας βιώσει μια πρωτόγνωρη μια ακραία αρνητική εμπειρία.

Αλλαγμένη θα είναι κι η επόμενη γενιά της κοινωνίας μας. Τα παιδιά μας που, σήμερα, καλούνται να μελετήσουν κλεισμένα στα σπίτια τους, να εκπαιδευτούν εξ αποστάσεως και να συναναστραφούν φίλους και συγγενείς διά του διαδικτύου. Πρόκειται για τη γενιά του ίντερνετ, για την οποία εμείς οι μεγαλύτεροι εκφράζαμε την ανησυχία μας για το γεγονός ότι ζούσε μεγάλο μέρος της ζωής της μέσα από τις οθόνες υπολογιστών, κινητών και tablets και που εμείς οι ίδιοι της ζητούμε τώρα να ζήσει επί μήνες όλη τη ζωή της μέσα από τις οθόνες υπολογιστών, κινητών και tablets – χρησιμοποιώντας τες ως το μοναδικό παράθυρο στον κόσμο.

Ο χρόνος κυλά, η πίεση μεγαλώνει, όπως κι η ανησυχία για την επόμενη μέρα. Τα βλέμματά μας είναι στραμμένα στη φαρμακοβιομηχανία και τα θαυματουργά εμβόλια που θα μας επαναφέρουν στην κανονικότητα. Μια κανονικότητα που δεν θα είναι η ίδια με αυτή που αφήσαμε πριν ξεσπάσει η πανδημική κρίση.

Σε αυτή τη νέα κανονικότητα, η αγορά θα ανακτήσει τους δικούς της ρυθμούς, επαναπροσεγγίζοντας με τα προϊόντα και τις υπηρεσίες της το κοινό της. Ωστόσο, καλό είναι να θυμάται ότι ο .νέος. πελάτης της θα έχει μεγαλύτερη ανάγκη στήριξης από ότι στο παρελθόν.

Πρόκειται για μια συνθήκη, που θα επιβάλλει νέες διαστάσεις στα προγράμματα Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης, ώστε να αποκτήσουν διαφοροποιημένο περιεχόμενο και να προσαρμοστούν στην κανονικότητα της μετά Covid εποχής. Αν η χρησιμότητα των προγραμμάτων αυτών ήταν μια φορά σημαντική στην προ Covid εποχή, σίγουρα στα χρόνια που θα ακολουθήσουν αναμένεται πολλαπλάσια σημαντική.

Η επόμενη γενιά προγραμμάτων ΕΚΕ καλείται να καταστεί περισσότερο στοχεύμενη στην ψυχοσύνθεση των ατόμων. Κάθε επόμενη πρωτοβουλία εταιρικής υπευθυνότητας θα πρέπει να .μιλά. στην καρδιά της κοινωνίας, να ακουμπά στα πραγματικά προβλήματα των πολιτών. Να απορροφά περισσότερα κεφάλαια από τα ταμεία των εταιρειών, να εξασφαλίζει αποτελεσματικότερα και απολύτως μετρήσιμα οφέλη για τους αποδέκτες της.

Η εταιρική υπευθυνότητα της μετά Covid περιόδου οφείλει να αποκτήσει ισχυρότερο αποτύπωμα. Να περάσει ξεκάθαρα το μήνυμά της στην κοινωνία, με δράσεις σαφώς προσδιορισμένες και αξιολογημένες. Δράσεις με άμεσο αντίκτυπο στο μέσο πολίτη, η ανάληψη των οποίων θα αποτελεί πραγματικά οικειοθελή πρωτοβουλία κάθε εταιρείας. Δράσεις ουσιαστικής – έμπρακτης υπευθυνότητας, που θα εκφράζονται μεν λογιστικά, αλλά δεν θα αποτελούν λογιστική, φορολογική και ασφαλιστική υποχρέωση των εταιρειών.

Ο πολίτης, πελάτης, καταναλωτής, γνωρίζει και ξέρει να ξεχωρίζει, να διακρίνει ποια εταιρεία τον .πονά. και ποια λέει ότι τον .πονά.. Οι διαχωριστικές γραμμές είναι λεπτές, αλλά δεν παύουν να είναι και ξεκάθαρες. Η κοινωνία θα μετρήσει τους φίλους της. Όσοι σταθούν δίπλα της θα τους επιβραβεύσει κι όποιοι δηλώσουν άρνηση ή δράσουν παραπλανητικά θα τους τιμωρήσει. Εξάλλου, καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι ο τελευταίος λόγος ανήκει στην κοινωνία κι όχι στην αγορά…

Πλάτωνας Τσούλος